4 Maart 2020

Vandaag werd ik gebeld door een bezorgde moeder. Haar dochter had in paniek voor haar gezeten, huilend om de proefwerkweek die aanstaande maandag start. Ze stond er slecht voor en het zag er naar uit dat het ook deze keer niet zou lukken om haar punten op te halen.

Stress alom. Want 'zitten blijven' wilde ze niet. Trouwens, dat kon ook niet. Veel middelbare scholen hanteren de regel dat het kind naar een lager niveau moet als het zou moeten doubleren. En in dit geval zou dat een compleet andere school moeten worden, want een lager niveau dan mavo werd er op de betreffende school niet gegeven...

Niet dat het meisje het niveau niet aan kon. Daar lag het volgens haar moeder niet aan. Haar advies was mavo/havo geweest en daar had ze haar dochter 2 jaar geleden ook helemaal in herkend. Nee, het meisje wist gewoon niet hoe ze het allemaal aan moest pakken. Ze leerde wel, maar haalde de ene 4 na de andere.

Ik leefde met de moeder mee. Ik hoorde de strijd die er thuis gevoerd was en de wanhoop die er nu was. En ik wist dat de vraag zou komen of ik zou willen helpen.

Wat ik natuurlijk graag doe. Ik word er blij van als ik kinderen kan laten zien dat ze het wél kunnen, hen de vaardigheden kan leren die ze nodig hebben om passende resultaten te halen en hun zelfvertrouwen te zien groeien. Maar potverdikke, zo net voor de proefwerkweek (en met de beoordelingsgesprekken in aantocht) was dat een onmogelijke opgave.

We maakten wel een afspraak. Voor ná de proefwerkweek. Om in rust te kunnen bekijken wat het beste is. Om dátgene te gaan doen waarmee het meisje alsnog kan laten zien wat ze waard is, ook al staat ze er dan niet zo best voor. Om daarna het gesprek te kunnen voeren met haar mentoren. Gericht op blijven op de mavo. Zij gaat ervoor en ik mag haar helpen.

Herken je iets in dit verhaal? Zie je iets ontstaan bij je kind dat ook tot zo'n stressvolle situatie zou kunnen leiden? Wacht niet te lang. Voorkomen is zoveel beter dan in stress moeten handelen.

🙋🏻‍♀️,
José